تو آمدی

آرام و کوچک

لابد ان موقع هم بی صدا گریه کرده ای

و وقتی می خندیدی

چشم هایت گم می شد

در شادی عریانت

کلمه ها را با ستایش به هم وصل می کنم

و به گردن تو می اندازم

چرا که تو باید بخندی

پس از همه ی گریه های مشترکمان

دستت را به من بده

دست دیگرم در دست زندگی است

تو امروز آمده ای

تو قسمتی از من شده ای

قسمتی از من امروز متولد شده است

تولد تو

تولد ان قسمت از تو که با من یکی شده است

تولد تو که تولد درک مشترک ماست

مبارک چیپ است دختر

تولد تو ٬ شکوه تبریک را در خود دارد

تو ٬ تبریک و هدیه ای هستی

از دنیا

برای من

تولد تو ٬ تو . 

شمع ها را فوت نکن

تاریکی همه جا را فرا خواهد گرفت

بگذار تا آخر بسوزند

کمی زندگی کردن در روشنایی

بهتر از صد سال زندگی است

در تاریکی .

 خدا را می خواهد

که مانند مردی مهربان

چایی نبات برایش بیاورد

 او را به دوره ای بودن درد و رنجش

و پایان سختی ها

نوید دهد .

چمدان دست در دست سفر

و سفر دست در دست تقدیر

عمو زنجیر باف

موهای مرا

دو تا کنار گوش هایم بباف

بگو هیچ کس نیاید

نه بابا

نه صدای هیچ حیوانی

 می روم

تنهایی .

این که هر آدمی خودش را مبدا و درست می گیرد و هر چه جز اوست و مخالف

 اوست غلط است را چگونه می توان تحلیل کرد ؟

در زمانی قبل تر از این کسانی که قدرتی داشتند ، مانند  پدر و مادر یا معلمین آنچه

 را که در فردی غلط تشخیص می دانند ، با راه های گوناگون از قبیل تنبیه و خشونت

 اصلاح می کردند .

اینک افراد کمتر با هم برای اختلاف نظرهایشان به خشونت می پردازند ، مثلا وقتی

می بینند کسی نظری کاملا مخالف نظر ان ها دارد یا بحث را در جایی قطع می کنند

 یا به او می گویند که راست می گوید و در ذهن خود به او نیشخند می زنند یا او

 را با تحقیر رها می کنند .

در ترک کردن بحث ، یک جور عدم خشونت است که در خود خشونتی پنهان دارد .

و ان جدی نگرفته شدن ان فرد و زندگی و تصمیمات و تجارب اوست .در روزگاری که

نسبیت نگری تفکر رایج جهان است ، چطور می توان به زندگی خود درست ترین را

لقب داد و بقیه را با دید تحقیر و یا حذفی نگاه کرد ؟

بله زندگی هر فرد درست ترین است  ، اما برای خود او .هر کس دیگر هم در شرایط

او بود و تجربیات او را داشت به احتمال زیاد زندگی اش و افکارش نزدیک به او بود .

ما می توانیم آدم های شبیه خودمان را برای ارتباط انتخاب کنیم ، چرا که انسان

نیازمند درک است و تجربه ها و دنیای مشترک آدم هاست که درک دیگری را ممکن

می سازد .اما نمی توانیم به دیده ی تحقیر و بی ارزش بودن به زندگی کسانی که

خیلی با ما تفاوت دارند بنگریم .چرا که در این صورت یک جزمی گرا بیش نیستیم  .

ترک کردن آدم های متفاوت و در ذهن حقیرانه دیدن ان ها نیز یک نوع خشونت

معاصر است .چرا که تفاوت داشتن آدم ها و فردگرایی نتیجه ی دنیای معاصر است .

دستان خدا تو را نگرفت

خدا دست نداشت

 چرا که خدا و جود نداشت

و تو پرت شدی از بلندی آسمان

و صدای سقوطت  را

به گذشته ام

یا به اعماق ذهنم

به فراموشی ام

یا جایی دور دست

یا نمی دانم کجا

شنیدم .

یک فمینیسم چگونه می تواند شاعر باشد ؟فمینیست که بر قوی بودن تاکید دارد .بر ایستادن .و با دست های کوچک جهانی را ساختن .و شعر که ادم را خاکستر می کند .و خاکسترش را در باد پخش می کند . و در حالی که آدم محو می شود اوازی زنانه در باد می پیچد.

هر جا که به تناقض می رسم کمی خوشحال می شوم .چرا که واقعیت متناقض است و این طوری حس می کنم به واقعیت نزدیک ترم .

ناشتا

با یک لیوان اندوه

(ناشتا برای اینکه فراموش نکنید )

کسانی که معده شان افسرده است

در بین بی تفاوتی شان

در نیمه روز

یک گزیده گویی فرناندو پسوا

قبل از سیاه شدن دل آسمان

در یک ساعت مقرر در هر روز

با یک قطره اشک

یا حسی شبیه ان

یک دوز را که فراموش کردید

مصرف بعدی را دو برابر نکنید

به همراه شعر های عاشقانه مصرف نکنید

اینجوری دیگر نسخه ی شما پیچیده شده است

ان هنگام که جاده ی زندگی می پیچد

و شما هم چنان مسیر مستقیم خود را می روید

برای این که در دره نیفتید

پیچیده می شود

نسخه شما .

زمان می رود

تو می روی 

من به اجبار می روم

ولی

دست و دلم

نمی رود

چه خانومانه  و آرام راه می روند

نه دیگر پاهایشان

 مانند کودکان شیطان در هم گره می خورد

نه مانند پیران سکندری

ببین ثانیه ها

چه خانومانه  و آرام می روند

گه گیجه بگیرد

و مرا گم کند .

دانایی یک بعد ندارد .کسی که در رشته ی خودش متخصص است هم یک بعدی است .چرا که زندگی جمع همه ی این هاست .چرا می ترسم فیلم ببینم ؟ چرا از موسیقی گریزان شده ام ؟ چه چیز در این دنیا هست که من این طور از شنیدنش می ترسم.باران چرا یک دفعه این جوری بارید ؟ باران چه حسی دارد ؟ دلتنگی ؟ طراوت ؟ غم ؟ شادی ؟ بستگی دارد کسی که به ان نگاه می کند در چه حالی باشد و چه حسی از قبل داشته باشد .این طوری که همه چیز نسبی است گاهی خیلی خوب و نجات دهنده است مثلا وقتی که پر از غمی و غم مطلق را احساس می کنی ُُُ می توانی خودت را با این نسبی بودن همه چیز بهتر کنی .