دورتر بایست

شعر من ،

عمیق است .

نزدیک که بیایی

پرت می شوی

در اعماق تنهایی و بدبینی اش

و کلماتی که مدام ناخن هایشان را می جوند

با هراس و سوءظن

به غریبه ای که در میانشان افتاده

خیره می شوند .

 دورتر بایست

شعر من ،

عمیق است .

زندگی

از دستان خسته و عرق کرده ام

لیز می خورد

و دستان خالی ام

خیره به لبان تو

که تکرار می کنی:

"سخت می گیری" ! 

شعر باید خودش بیاید

آرام آرام

با زور که نمی شود شعر گفت

دست کلمه را  که بکشی

قهر میکند و می رود

و تو چقدر شبیه شعری

که باید خودت بیایی

آرام آرام

با زور که نمی توانم بیاورمت

دستت را که کشیدم

قهر کردی

و رفتی

تو چه قدر

شعری ! 

قسمتی از من در من مرده است 

و بوی مردگی  ای که از آن بلند می شود،

مرا مسموم کرده است

که بالا می آورم

آدم ها را

حرف هایشان

و هر چه اتفاق می افتد

عق می زنم

در پاکت بی تفاوتی ام . 

و می دانم

بوی این مردگی

فقط

در حضور عطر تند مردانه ی تو

محو خواهد شد .

و زمین

مهره ای فیروزه ای

با لکه های سبز

بر روی انگشتری 

خداوند است ،

 که وقتی به تنهایی اش  می اندیشد

مدام آن را

می چرخاند .

باید این بیهودگی را

با کلمات آراست ،

دو کلمه

گوشواره ی گوش هایش کرد

و با خون کلمه ای که

رگش را زده است

لبانش را قرمز 

این بیهودگی را

آذین با کلمات

باید

کرد

موهای ژولیده اش را

با دندانه های حروف ها

شانه .

کوچ می کنم

همچون پرنده ای تنها ،

با کلماتی در منقار ،

از سرزمین خشکسالی ،

به نهیب دریا .

ابراهیم خلیل الله

دست نگه دار

تبرت را در هوا

شکستن بت،

شکستن پرستنده ی  آن است

 در آن زمان

اگر دختری بتی داشت

که در اعماق ذهنش

شکسته بود

و عمق دردش را برایت

عربی ، عربی ، عربی

اقراء  می کرد،

تو باز هم

آیا

به حرف خدایت

گوش می سپردی ؟ 

ابراهیم خلیل الله

دست نگه دار

تبرت را در هوا

شعر

حس نوستالژیکی است،

 در حالی که لبانش می لرزد

بی صدا و آرام

می گرید .

اتاقم

سمساری بزرگی است

پر از تجربه های دست دوم

درون انبوه کتاب هایم 

انبوه فیلم هایم

تجربه های با شکوه نویسندگان و فیلم سازانی که

بوی تاناکورا می دهند

و من همچون کودک فقیری که

دل زده از بوی کهنگی

به بوی ورنی و چسب کفش های نو

می اندیشد،

دل زده از کتاب ها و فیلم ها

تجربه های بی واسطه ی نو را

می خواهم .

نظام پدر سالاری

ما را زخمی کرده بود

و ما به دنبال پسرانی بودیم

تا زخم هایمان را نشانشان دهیم

و با لبخندشان

پانسمانشان کنیم

به دنبال مردانی .

ما مردانی یافتیم

و زخم هایمان را

به امید لبخندشان

گشودیم

 آنها  گفتند

نظام پدرسالاری

نام دیگرش

مرد سالاریست

و قهقهه های مردانه زدند

در من

یک دیوانه

بیدار شده است

برایش آرام آرام شعر که می خوانم

دیوانه تر می شود 

و لالایی های فلسفی ،

 قصه های نیهیلیستی ،

نوازش های بوکوفسکی

می خواباندش .

جایگاه مفعول

به فاعل پریدم

نظم جهان

بهم ریخت

و من

از نقطه ی آخر جمله

به دار آویخته شدم .

در من

پرنده ای نامیراست

 گاهی

آنقدر آواز می خواند

که خون

بالا می اورد

 می خواستم

رویاهای رنگی ام را

برای تو نقاشی کنم 

اما کسی

در جعبه ی مداد رنگی ام

دوازده مداد سیاه

گذاشته بود .

از شما چه پنهان

من قاتلم،

 کلماتم را

با ریختن آرام بخش

در دهان و چشم و گوششان

کشتم

کلماتم زیادی دختر بودند 

 و عصر ، عصر جاهلیت بود

و برای تمناهای دخترانه شان

جایی نبود .

از خدا که پنهان است

اما از شما چه پنهان

وجدانم در عذاب است

آیا تاریخ

مرا خواهد بخشید ؟

با چه شتابی

سقوط می کند ،

فضله ی پرنده ای

که در اوج پرواز است ؟

تو در آستانه ی در

ایستاده بودی

 نه می امدی

و نه می رفتی

نیمی از سرما را گرفته بودی

و سوزهایی از کنار تو رد می شدند

هوا معتدل شده بود

و من گونه ی نادری بودم

که هوای معتدل را

تاب نداشتم .

گونه ای که با سرما و گرمای مطلق

سازگار است .

من داشتم منقرض می شدم

در این اعتدال .

و فریاد زدم :

تکانی بخور !

تو رفتی

و در سرمای بعد از تو

من

دوباره جان گرفتم .

تو از صداقتت

تغذیه کردی

بزرگ و بزرگ و بزرگ تر شدی

بزرگ تر از

غرور من

من و غرورم از ترس عظمت تو

منفجر شدیم

و تو

در میان دودها

محو.

آدم ها دو دسته اند

ان هایی که شعر دوست نیستند

که خودخواهند

و ان هایی که شعر دوست هستند

که خودخواه ترند .

مردمان این شهر

گوششان

انحراف شنوایی دارد

من می گویم عشق

و ان ها

می شنوند

هوس !

بین

من وتو

فاصله ای است

به حجم

عقاید فمینیستی من

بین

من وتو

کششی است

به اندازه ی

تمام احساسات شاعرانه ی من

بین

من و تو

واقعیتی است

از جنس

پارادوکس

بین من و تو

چیست ؟ 

عشق خیلی سخته !همش باید مواظب باشی که حرف احمقانه ای نزنی .

پس بهتره سکوت کنی .

چون این جوری اگر همه چیز هم خراب بشه دیگه آدم تقصیر ان حرف و این

حرف خودش نمی اندازه.

بعضی آدم ها با غم به جهان متصل می شوند .غمشان را که برداری

اتصالشان به جهان قطع می شود .

خیام جان

کس شعر نگو عمو .

دنیا ،

تخمی تر از این حرف هاست

که آدم بتواند

هی

خوش بگذراند .

یک قدم که جلو بگذارم

حرمت تنهایی تو شکسته می شود

و یک قدم که عقب

حرمت دلم .

اگر انکه برای او شعر می گویی ، شعر هایت را بخواند ، شعر های

بعدی ات خواهند مرد .چرا که اگر آدمی بفهمد کسی برای او شعر

می گوید ، خوبی اش تبدیل به بدی می شود .و این از بدی ان آدم نیست ،

این خاصیت انسان هاست ،

  قدر چیز ی که برایش تلاش نکرده باشند را نمی دانند .و وقتی

او بد می شود دیگر نمی شود شعر گفت .برای یک آدم بد که نمی شود

شعر گفت .