پلیکان غمگینی

در اتاقم

مدام قدم می زند 

نوک بزرگش را

پر از ماهی های  کوچک قرمز کردم

 اما او انگیزه ای برای قورت دادنشان ندارد

پلیکان کشیده و غمگین من!

از این جا تا دریا

فاصله ی بی کرانی ست 

در رویای دریا

با ماهی های قرمز

مهربان باش .

بین من و شعر

به اندازه ی یک اعتراف

فاصله است

به اندازه ی یک قطره اشک

که بر دامنش

بریزم

آیا شعر مرا

خواهد بخشید ؟

دختری با شلوار آبی

سوتین صورتی

شعرهای خاکستری می خواند

 و برای رویای سپیدش

با یک لبخند بنفش

اشک های زرد می ریزد

من پروردگارم

از عدم

از اعماق پوچی ام

باران

با پاییز و ما قهر کرده است

دیگر بوی هم آغوشی اش با آجر ها

مستش نمی کند

جایی همین حوالی

نشسته است

و اشک هایش را

قطره قطره

در خودش دوره می کند

باران از آسمان می آید

 و با قانون های زمینی آشنا نیست

کسی باید داوطلب شود

و به او بگوید

در زمین

هیچ حسی

جاودان

نیست .

می گوید از خجالت سرخ شد .حسودی ام می شود .خیلی وقت است که

هیجان شدیدی را در قلبم حس نکرده ام .همه چیز مایل به متوسط است .

به خودم می گویم شاید یک دفاع روانی باشد .فردی که تا بینهایت شاد می شود ،

می تواند تا بی نهایت نیز غمگین شود .اما وقتی در شادی به متوسط میل کنی ،

در غم هم به متوسط میل می کنی .اما این کار ها را از روی اراده انجام نمی دهی

.مکانیسم اتوماتیک روانی است .گاهی فقط می توانی از خودت بپرسی چرا

سکون ویران کننده است .هیچ چیز مانند سکون فکری آدم را از پا نمی اندازد

.آدم گاهی حتی اگر هیچ میلی ندارد ، باید بخواند و یا فیلم ببیند .خودش را با

زور وارد یک فضای فکری جدید کند .سکون ویران کننده است .حتی اگر با

توجیه باشد .

را ادامه دهد و قربانی بودن بخشی از هویت او شده است .گاهی ، خود آدم ،

ظلمی که در گذشته در حقش شده است را ادامه می دهد.مانع بیرونی در

دراز مدت ، یک جورهایی تبدیل به یک مانع درونی می شود و هنگامی که مانع

بیرونی از بین می رود ، شخص مانع بازدارنده را در درون خودش حس می کند  .

گاهی آدم حالش خوب نیست و خودش نمی داند چه اش شده است

.جلوی یک دوست می نشیند و حس  می کند دوستش می تواند درکش

کند ، حرف هایی می زند که خودش هم می ماند .این حرف ها قبل از این

که دوستش را ببیند کجا بوده اند ؟ چرا به تنهایی قادر به کشفشان نبوده

است .انگار که جایی درون آدم پنهان شده است و دوست آدم آن ها را

کشف می کند .دوست چیز خوبی است .دوست فهیم چیز خوب تری است .

غرور آدم نمی گذارد آدم به عمق خستگی اش اعتراف کند .

از خودم می پرسم  اگر اعتراف کنم شجاع ترم  ؟ یا اگر تحمل کنم؟

به دوستم می گویم که من از عمق نیهیلیسمی که در ان گرفتار شده ام ،

وحشت دارم .دوستم می گوید فرهیخته شده ام .این حرفش مانند روزنه ی

نوری در تاریکی می ماند .می گویم این پوچی از نوع منفی است .یک شک

منفی که آدم را وادار می کند در جا بزند . می گوید این به خاطر فرهنگ شیعه

است . یک جور پوچ گرایی منفی . ان که نیچه می گوید سازنده است .یک پوچ

گرایی که باعث ساختن می شود .می گوید آدم از میل به مرگ و میل به زندگی

تشکیل شده است .حالا میل به مرگ تو زیاد تر شده است .

می گویم .عجب ! به خاطر این است که از هر چه بوی زندگی دارد می گریزم ؟

حرف هایش مانند پیدا کردن یک شومینه در قطب شمال است .

همین که این ها را برایش می گویم از غلظت پوچی ام کم می شود.دیگر این

حس نابود کننده فقط متعلق به خودم نیست .همین که تا جایی برسد که به

گفتار تبدیل شود ، و یا بغضش به گریه ،راه تنفس فکر آدم باز می شود .

گاهی آدم حس غم عمیقی دارد .مثل غم از دست دادن عزیزی .این غم گاهی

از مرگ یک خوش بینی و  یا ساده لوحی آدم ناشی می شود .مرگ یک عقیده

بسیار سنگین برای آدم تمام می شود .وقتی آدم ایمانش به چیزی را از دست

می دهد ، یک جورهایی داغ دیده است .داغ ایمان مرده اش را .گاهی از مرگ

عقیده اش ، دچار شک می شود و اصلا حتی گریه نمی کند .مثل این داغ دیده

های دچار بهت ، مدت ها در بهت می ماند و کلمه ها از او می گریزند .

عقیده ی مرده ، در ذهنش بوی مردار می گیرد و باعث مسمومیت ذهنی

می شود .فکرت هر عقیده ی دیگری را بالا می اورد .و مدام از خودش می پرسد

از این به بعد چگونه می تواند بدون عقیده ی اصلی اش به زندگی ادامه دهد ؟

وقتی درستی عقیده اش را تجربه باطل اعلام کرده است .چگونه مرگ آن را بپذیرد

با دوستم صحبت می کنم .بعدش تنهایی به تئاتر می روم .هنر شفا دهنده ،

همیشه با آغوش باز از من استقبال می کند .در هر شرایطی آنقدر تنگ در

آغوشم می کشد ، تا لبخند آرامی به لبم بیاورد .در تئاتر چند تا از شعر های

مورد علاقه ام خوانده می شود و من با بازیگر زیر لب زمزمه می کنم .و این

موضوع کوچک خیلی خوشحالم می کند .آیا روزی هست که عقیده ام را به

شفا دهنده بودن هنر از دست بدهم ؟؟؟

کی می دونه چی پیش می یاد ؟

آره ، کی می دونه چی پیش می یاد ؟

واقعا ! کی می دونه چی پیش می یاد ؟؟؟؟