دیروز دو تا گل مریم ، گذاشتم رو موهای دختر کوچولوی توی مترو ، چقدر

ذوق کرده بود .قیافه اش همش تو ذهنم تکرار می شه .چقدر معصوم بود

.بچه ها من رو به خودشون جذب می کنند .بچه ها از جنس شعرند .

از جنس رود ی زلال .که آدم صدای آب ازشون می شنوه .می گن من

هر جا می رم یه مهد کودک دور خودم باز می کنم .من با بچه ها خیلی

راحت تر از آدم بزرگ ها ارتباط بر قرار می کنم .به نظرم خیلی آسیب پذیرند .

آدم باید خیلی تو رابطه باهاشون حواسش رو جمع کنه .ازت که ناراحت بشن ،

واقعا ناراحت می شن و نمی گن گور باباش .دلشون کوچیکه .

زود می شکنه .ارتباط با بچه ها خیلی کار ظریفیه .آدم باید مثل خودشون

بچه بشه .و می تونه این بار آدم بزرگ بودن رو برای لخظه ای روی زمین

بزاره و یه نفسی تازه کنه .